Selecteer een pagina

Het kan letterlijk en figuurlijk een beladen onderwerp zijn.

Onlangs praatten een vriendin en ik over ons gewicht en ze vertelde me dat ze 10 kilo is afgevallen. Een hele prestatie, zo vond ik. Haar gewichtsverlies is duidelijk te zien en daarom wilde ik haar er een complimentje over geven. ‘Je ziet er heel goed uit’, was wat ik wilde zeggen, maar toen bedacht ik me. Ik wilde namelijk niet dat ze door mijn opmerking zou denken dat ze er voorheen níét goed uitzag, want ook toen was ze prachtig. In een tijd waarin fat shaming not done is en body positivity de norm is, vind ik het lastig of je nog wel wat over iemands uiterlijk mag – of überhaupt kunt – zeggen. 

Het is het maar ingewikkeld in hoeverre we het nog over gewichtsverlies kunnen hebben. Enerzijds willen we een lichaam als een Victoria’s Secret-model, anderzijds willen we ook graag ons lichaam accepteren zoals het is: met sinaasappelbillen en een paar vetreserves. Maar kan het niet gewoon allebei? Kunnen we ons lichaam niet accepteren zoals het is en ondertussen toch proberen dat geaccepteerde lichaam zo te vormen dat we nóg lekkerder in ons vel zit? Hetzelfde vroeg ik me ook af over het geven van complimentjes over gewichtsverlies en het geven van onze mening over iemands wel of niet behaalde gewichtsverlies. Kunnen we het gewoon doen én ondertussen ook zorgen dat een ander zich goed voelt? Ik besloot eens bij andere vrouwen te polsen hoe zij omgaan met complimenten over gewichtsverlies. Hoe voelden zij zich hierbij? 

‘Was ik eerder dan echt zo afzichtelijk?’

Leona (24) ging voor een slow, but steady aanpak en verloor in twee jaar tijd eindelijk die tien kilo. Ze was trots en liet een aantal vriendinnen haar voor- en nafoto’s zien, maar van de reacties kreeg ze een dubbel gevoel. “Het was heerlijk om overladen te worden met complimenten dat ik er nu zo goed uitzag, maar de lofzang ging wel lang door. Nadat benoemd werd dat ik nu geen dubbele kin meer had en dat shirtjes geen rolletjes meer accentueerden, begon ik me af te vragen of ik er voorheen echt zo belabberd uitzag.”

‘Het was leuk, tot dat het het niet meer was’

Patricia (27) was in een korte tijd flink afgevallen en ze werd overladen met complimenten dat ze er goed uitzag en hoe mooi ze was. Deze complimentjes begonnen alleen pijn te doen toen ze weer aankwam. “Hoe hard ik ook mijn best had gedaan om af te vallen, na een tijdje zat een groot deel van de kilo’s er weer aan. Opeens herhaalden al die goedbedoelde complimentjes zich non-stop in mijn hoofd. Ik voelde me nog onzekerder dan ik was voor ik überhaupt was afgevallen.” 

‘Ik hield zelf een naar gevoel over aan haar reactie op mijn compliment’

Anna (26) daarentegen zag er geen kwaad in om een complimentje aan iemand te geven. Deze werd ook goed ontvangen, maar ze had er niet bij nagedacht hoe zíj zich naderhand zou voelen: “Een goede kennis van me was flink afgevallen, zo’n acht kilo vertelde ze me. Ook ik had de ambities om af te vallen, maar in tegenstelling tot haar lukte mij dit nog niet. Ze bedankte me voor het compliment en vertelde me dat het ook écht nodig was. Ze woog voorheen immers eerst 73 kilo, terwijl ze 1 meter 70 is. Ze ging er maar over door dat ze echt dik was en dat het goed was dat ze er eindelijk wat aan had gedaan. Na het gesprek voelde ik me beroerd. Het zal nooit haar bedoeling zijn geweest om me te kwetsen, maar met mijn 1 meter 61 cm en 75 kilo was ik echt een stuk voller dan zij en dat zou ik waarschijnlijk ook blijven. Voortaan kijk ik wel uit voor ik iemand een complimentje geef.”

‘Ik voelde me onoverwinnelijk’

Leonie (26) had hard gewerkt voor haar nieuwe uiterlijk en was er trots op. Complimentjes vond ze juist fijn om te krijgen. “Ik vond het heerlijk dat ik nu eigenlijk mijn streefgewicht had bereikt en genoot ervan dat anderen dit ook zagen en benoemden. Mijn harde zwoegen was in eerste instantie voor mezelf, maar het was fijn dat anderen het ook opmerkten en ik erkenning kreeg voor mijn harde werk.” 

Nog steeds weet ik niet of ik zomaar met complimentjes kan strooien, maar ik weet wel dat het goed is om dit bespreekbaar te maken. We leven in een maatschappij waarin alles tegenwoordig een ding is en ik wil iets zeker niet groter maken dan het is. Laten we afspreken om openhartig met elkaar te blijven spreken. Vind je iets niet fijn? Geef dat dan aan. Vind je iets wel leuk om te horen? Geef dat dan ook aan. Het lijkt wel vrouweigen om een compliment weg te wuiven, maar als we iets leuk vinden om te horen, zullen we het complimentje dan trots aannemen en ‘dankjewel’ zeggen? 

Beeld: Jennifer Burk on Unsplash