Selecteer een pagina

“Ik kon er een jaar niet normaal op slapen”

Sommige piercings en oorbellen zijn zo mooi dat je er spontaan je oor voor wilt doorboren. Een kraakbeenpiercing oogt dan wel mooi, maar het kent ook z’n keerzijde. Er weken niet op kunnen slapen, nare ontstekingen en vochtbultjes die niet weggaan. 6 vrouwen delen hun ervaringen hiermee. Pijnlijke verhalen, maar gelukkig óók positieve ondervindingen. 

Esmee (28): “Ik had een helixpiercing die maar niet wilde genezen. Koppig genoeg wilde ik ‘m er niet uithalen. Piercings afzweren? Ook een ‘nee’. Terwijl er een bult als een kippenei achter mijn helixpiercing zat, stapte ik die piercingzaak binnen voor een nieuwe piercing. Eentje die niet zou ontsteken, zo nam ik me al voor. Zodra mijn piercer mijn oor zag, raadde hij me het middeltje Fix aan, wat is samengesteld uit alleen maar natuurlijke ingrediënten. En jawel, het deed wonderen.”

Sabine (26): “Ik wilde al jaren een traguspiercing en toen ik ‘m eindelijk durfde te zetten, was ik maar wat blij met mijn piercing. Die blijdschap was helaas van korte duur. Na zes weken ontstak de piercing en ging ik met hangende pootjes terug naar de piercer. Die zette er een nieuw sieraar in en de ontsteking verdween snel. Mijn oor was alleen nog steeds niet blij met de piercing. Er kwam opeens een vochtbultje tevoorschijn. Niet pijnlijk, gelukkig, maar wel lelijk. Ik ging met zeezoutoplossingen en pure kamille thee aan de slag, maar het mocht niet baten. Pas toen ik het opgaf, verdween het vochtbultje opeens. Al heeft dat bij elkaar opgeteld wel meer dan een jaar geduurd.”

Lisa (21): “Als meisje van 15 jaar wilde ik dolgraag een helixpiercing. Destijds wist ik niet eens dat het zo heette. Ik wilde gewoon graag dat oorbelletje bovenin mijn oorschelp. Na flink zeuren kreeg ik mijn ouders zover dat het mocht. We gingen niet eens naar de piercer, maar naar de juwelier. Met een schietpistool – wat, zo weet ik nu, helemaal niet mag – werd mijn oorschelp van een knopje voorzien. Gelukkig kreeg ik geen gevreesd bloemkooloor. Ook ging de genezing van het leien dakje. Ik had nergens last van en ben nog steeds blij met mijn piercing.”

Noor (24): “Mijn eerste piercing was net zoals die van velen een helixpiercing. Ik dacht dat de pijn wel mee zou vallen – en dat was ook het geval als ik het niet aanraakte – maar ’s nachts begon de ellende elke keer weer. Het was pijnlijk om op mijn gepiercete oor te liggen en ik kon er een jaar niet normaal op slapen. Je zou denken dat ik me om die reden wel meerdere keren zou bedenken voor ik het weer zou doen, maar mijn oren bevatten inmiddels aan beide kanten meerdere piercings. Ik vind het gewoon prachtig!”

Claire (23): “Toen ik op de middelbare school zat, hadden al mijn vriendinnen een neuspiercing. Ik haalde mijn ouders ook zover en mocht er ook eentje. Tijdens het genezingsproces verscheen er een klein bultje naast mijn piercing, het zogeheten vochtbultje. Mooi vond ik het niet, maar het deed gelukkig geen pijn. Toch kon ik het niet laten om eraan te blijven pulken. Je raadt het al: mijn piercing ontstak. Ik heb ‘m eruit moeten halen en heb ook nooit meer een nieuwe laten zetten.”

Liselotte (24): “Ik hoor weleens verhalen van mensen dat het piercen zelf niet vervelend is, maar de genezing van de piercing. Ik liet een diath piercing zetten en was eigenlijk zelf ook wel als de dood dat het pijnlijk zou worden. Het piercen voelde niet fijn, maar daar hield het gelukkig mee op. Ik verzorgde de piercing braaf zoals me werd geadviseerd en ’s nachts kon ik comfortabel op mijn oor liggen. Ik denk dat het komt omdat een diath piercing in je oorschelp zit en je daardoor toch niet op dat deel van je oor ligt.”

Beeld: Alexandre Mattos from Pexels