Selecteer een pagina

Mensen vertellen over hoe ze hun werkdag tijdens de coronacrisis indelen, en dat is soms alles behalve productief. 

Duizenden mensen verliezen momenteel hun baan door de gevolgen van de coronacrisis. Heb jij je baan nog? Dan weet je dat je geluk hebt. Al betekent het niet dat je gemotiveerder dan ooit bent om je werk te doen. In tegendeel zelfs. Het minimum doen om ervoor te zorgen dat je je baan behoudt, is voor vele thuiswerkers momenteel de huidige bedrijfsvoering. 

Logische reactie 
Het besef is er echt wel. Dat we verdomd veel geluk hebben dat we in de coronacrisis nog een baan hebben en daarmee een inkomen genereren. Het is een bevoorrechte positie. Toch beïnvloedt de crisis onze werkprestaties en onze werkhouding, zeker voor mensen die opeens alleen nog maar thuiswerken en geen face to face-contact hebben met collega’s. We doen alleen dat wat nodig is om in dienst te blijven. Het voelt niet goed, maar blijkbaar is het een volkomen redelijke reactie op de coronacrisis.

Onbalans beïnvloedt prestaties 
“De plotselinge herinnering aan onze sterfelijkheid en de onverwachtheid waarmee mensen sterven, kunnen een existentiële crisis veroorzaken. Doordat we het leven van zoveel mensen zien afbreken, het kan ons onvermijdelijk doen afvragen wat we nalaten”, vertelde psycholoog Kristin Bianchi hierover aan The Huffington Post. Rouw- en traumapsychotherapeut Patrick O’Malley vertelde aan hetzelfde medium dat mensen de dingen missen waar ze normaal energie van krijgen, zoals naar de sportschool gaan of de vanzelfsprekendheid om familie en vrienden te bezoeken. Hierdoor kunnen we een energieke onbalans ervaren die ons werk beïnvloedt. Je van het werk losmaken en slechts dat doen wat nodig is om niet ontslagen te worden, is volgens de psychotherapeut een acceptabele manier om je energie te beheren. Dit omdat je momenteel misschien meer in een survival modus staat, dan in een bloeiende modus, zo vindt O’Malley.

Deskundigen kunnen er wel wat over te zeggen hebben, maar hoe voelt het daadwerkelijk voor de ervaringsdeskundigen? Oftewel: de werknemers. Wij vroegen het aan drie vrouwen. Hoe delen zij hun thuiswerkdag in en voelen zij zich wél gemotiveerd om hun werk te doen?

Communicatiemedewerker Madelief (27) kan haar werk vanuit huis doen, maar voelt zich niet gemotiveerd om de schouders eronder te zetten. “Nu ik thuis zit, maak ik veel tijd voor andere dingen die niets met mijn werk te maken hebben. Heb ik minder urgente werkzaamheden te verrichten? Dan ga ik gewoon even douchen. Het zou goed kunnen dat ik me onder de douche bedenk dat ik ook best wel even mijn haar kan wassen. En voor ik het weet laat ik opeens een tien minuten durend masker in mijn haar trekken. Hetzelfde geldt voor de was. Heb ik die gedaan? Dan kan ik het ook wel even strijken.”

Secretaresse Amber (26) zorgt dat ze bereikbaar blijft, maar veel meer doet ze niet. “Het is lastig om mezelf te blijven motiveren, nu er voor mij veel minder werk te doen is. Mijn werk blijft nuttig, maar normaliter staat de telefoonlijn roodgloeiend. Tig klanten proberen het bedrijf waarvoor ik werk te bereiken en ik ben er om hun vragen te beantwoorden. Ook ondersteun ik mijn werkgever bij haar werkzaamheden. Nu is er echter veel minder te doen en zit ik de tijd een beetje uit. ”

Copywriter Serena (27) neemt het niet meer zo nauw met de werktijden. “Ik slaap ’s ochtends veel langer uit dan normaal. Ik heb nu geen half uur reistijd meer en ‘ s ochtends snoep ik nog weleens een half uurtje van de werkdag af. Ook voor – waarin ik tijd maak om te Netflixen – trek ik nu meer tijd uit en als het even kan klap ik mijn laptop aan het einde van mijn werkdag eerder dicht. Wat echt af moet, dat is aan het einde van de dag echt wel af, maar ik voel niet de behoefte om meer te doen dan dat.”

Bron: The Huffington Post, Forare | Beeld: Johnny Cohen on Unsplash

%d bloggers liken dit: